زن

چندوقته خونه حسابی بهم ریخته اس و تلاش های من برای تمیز کردن و مثل دسته گل کردن خونه کاملاً بی فایده اس و به بن بست میخوره ...

صبح حاضر شده بودم بیام سرکار رفتم سرکمد لباسها ... یه نگاه به پایین کمد همسر که حسابی شلخته و بهم ریخته شده بود . با خودم گفتم : بذار این یه تیکه رو مرتب کنم بعد برم سرکار..

اون پایین رو جمع و جور کردم و روتختی و جعبه سی دی های دوران جوانی و چندتا خرت و پرت دیگه که جاشون اونجا نبود رو جابه جا کردم ...

اومدم برم که چشمم افتاد به زیر میز هال ... دوباره همون صدا بهم گفت: بذار این یه تیکه رو هم مرتب کنیم بعد برو سر کار .... کتاب های نصفه نیمه خونده رو برداشتم و همه رو بردم گذاشتم سرجاش تو کتابخونه ... چندتا خرت و پرت دیگه رو هم جابه جا کردم ....

اومدم دوباره برم که چشمم افتاد به جاکفشی که روش حسابی خاک نشسته بود گفتم : زشته یکی از اینجا رد بشه اینو ببینه با خودش میگه انگار نه انگار تو این خونه "زن" هست! جلدی پریدم دستمال و چندمنظوره اوردم و اونجاروهم تمیز کردم و بعد با خیال راحت اومدم شرکت ...

1) امروز سرکار آرامش بیشتری داشتم.

2) نظم و نظافت باید از درون آدم بجوشه و حس خاصی میطلبه ... وگرنه هرچقدر هم تلاش کنی خونه تمیز و مرتب نمیشه و چشمت جیزی رو که باید ببینه نمیبینه!